Sociale fabricage

Persoonlijke fabricage - ook wel de Maker Movement genaamd - wordt gevoed door de hype rond 3D-printing, de succesvolle en exponentiële groei van FabLabs, en de  opkomst van MakerFaire en TechShop™ in de Europese markt. Ondanks al deze successen is er een belangrijke zwakke plek in de “makerbeweging”: maken wordt gezien, gepromoot en uitgeoefend als een individuele bezigheid. 

Persoonlijke fabricage daagt de massafabricage uit. Vanwege zijn hedonistische en speelse karakter is individueel maken tegenovergesteld aan de traditionele positie van de maakindustrie als deel van het arbeidsleven. Maar net als in de vroege dagen van de PC weet vandaag niemand echt wat mensen zouden doen met persoonlijke fabricage. Een goede gok zou echter zijn dat mensen andere dingen zouden doen dan wat de maakindustrie doet.

We gebruiken normaal gesproken pc's thuis niet voor de loonadministratie of voorraadbeheer, maar voor digitale creatie, individuele consumptie van content en voor sociale interactie over afstanden van tijd en ruimte. Het is ook zeer waarschijnlijk dat men persoonlijk fabricage niet zou gebruiken voor de productie van machines of standaardonderdelen, maar om creatief bezig te zijn, voor individuele consumptie en voor sociale interactie – want dat is wat mensen graag doen.

Als we op die manier naar maken kijken, dan is de toekomst van maken meer dan alleen een technologie voor een markt van één, meer dan "persoonlijke expressie door middel van technologie". Het is niet alleen consumeren van "maken" als eencommodity die door de entertainmentindustrie wordt geleverd. Het belangrijkste effect van het maken zal een sociaal effect zijn. We moeten het dus hebben over sociale fabricage, niet over persoonlijke fabricage.

Sociale fabricage is nauw gerelateerd aan het begrip deep play (Jeremy Rifkin). De ingrediënten van sociale fabricage zijn participatie, samenwerking en het delen. Haar doelen zijn zelfrealisatie in een gezellige sociale context die is gebouwd op onderlinge afhankelijkheid, het behoud van de eigen culturele identiteit in een multiculturele wereld. Sociale fabricage is kosmopolitisch, niet territoriaal. In essentie is sociale fabricage een mogelijke realisatie van een "derde golf" (Alvin Toffler) of van een postindustriële samenleving.