Homo politicus informaticus

Het beste idee van 2013 wordt vermoedelijk pas bedacht op 31 december, om 23.55 uur. Ik zal dus berichten over het een na beste idee waar ik in 2013 mee te maken kreeg. Na een onderbreking van zes jaar werd ik weer lid van de Eerste Kamer. Op het eerste gezicht leek er niet veel veranderd te zijn, alleen zaten in de groene bankjes nu andere gezichten. Meteen daarna werd duidelijk dat er een stille revolutie had plaatsgevonden. Het leven van een senator bestond altijd voor een belangrijk deel uit het doorworstelen van enorme stapels papier. Alleen al de gedrukte parlementaire stukken werden wekelijks in een dikke envelop aangeleverd, ze waren ongesorteerd zodat je ze velletje voor velletje moest doornemen om te zien of er iets bij zat waar je iets mee aan moest vangen. In een paar jaar bereikte het door mij verwerkte papier de hoogte van de toren van de Utrechtse Domkerk. Tijdens fractievergaderingen had iedereen een berg papier voor zich liggen die tijdens ons kringgesprek maar langzaam slonk.

Deze kleine papierverwerkende industrie is nu volledig verleden tijd. De Eerste Kamer is overgegaan op de iPad. Er worden geen dikke enveloppen met stukken meer bezorgd. Alle informatie is nu te vinden op het kleine scherm van het elektronische wondermiddel. Tot mijn verbazing is deze omwenteling in een huis dat als behoudend bekend staat zonder slag of stoot verlopen. De collega’s zitten nu niet met stapels papier voor hun neus maar kijken constant op hun iPads. Het groepsgesprek in de fractie krijgt zo een wat andere dynamiek. De nieuwe technologie bespaart veel werk. Bovendien is het mogelijk om met een druk op de knop over elk onderwerp alle achterliggende stukken op te halen. Door deze overstap naar een andere communicatietechnologie is meteen ook het bereik van de Eerste Kamer uitgebreid. Het is nu mogelijk om behalve de nationale wetgeving ook de Europese regelgeving op de voet te volgen. De commissies maken daarvan gebruik om al in een vroeg stadium aan de regering en soms aan de Europese Commissie kritische vragen te stellen over wetgeving en richtlijnen die nog worden voorbereid. De Eerste Kamer kijkt per iPad meer naar Europa. En als we bedenken hoe ingrijpend regulering vanuit Brussel of Straatsburg kan zijn, is dat zonder meer winst te noemen.